കറുപ്പ് !

കറുപ്പ് !

വെറുത്ത ഭീകരതയുടെ,

പേടിയുടെ, ദുഃഖത്തിന്റെ

നാശത്തിന്റെ നിറം !

വെളുപ്പിനെ ഭേദിക്കാന്‍

രാവിനെ ശക്തമാക്കാന്‍

ചോരന് കുട്ടുനില്‍ക്കാന്‍

വികാര ശീല്‍ക്കാരങ്ങള്‍ക്ക്.

മറുപടിയ്ക്കായും..

യമന്റെ ഗമനത്തിനും...

കറുപ്പ്.... ?

അവള്‍ കറുത്തിരിക്കുന്നു !

വെളുത്തത് മതിയെനിക്ക്.

കാര്‍വര്‍ണ്ണനെങ്കിലും,

കറുത്തതിനയിത്തം !

നശിച്ച കറുപ്പ്,

പേനയിലൂടെ, തലമുടിയിലൂടെ

കുടയിലൂടെ, ക്ലാവ്‌പൊതിഞ്ഞ

ഇരുമ്പുതൂണുകളിലൂടെ..

അച്ചടിയിലൂടെ..തിയ്യറ്ററിലൂടെ..

ഇരുളായ്...

മഞ്ഞയെ ശോഭിപ്പിക്കാന്‍...

വെള്ളയെ കുളിപ്പിക്കാന്‍..

സൂര്യന് പുലര്‍ച്ചെ

കിറിമുറിക്കാന്‍...

അങ്ങിനെ എന്തിനൊക്കയോ...

കറുപ്പ്,

വെറുപ്പായ്, മറയായ്

ദുഃഖമായ്.. കാലനായ്...

രാത്രിയായ്..

കറുപ്പ് ! ആര്‍ക്കുംവേണ്ടാത്ത

വേണ്ടുന്ന കറുപ്പ്...

(൦2-൦9-1997)